Bir varmış bir yokmuş… Taş kaldırımlı bir mahallede, akşamüstleri top sesi duvarlara çarpıp geri döner, pencerelerden çay kaşığı tıkırtısı gelirmiş. Mahallenin ortasında küçük bir alan varmış; herkes oraya Rüzgâr Meydanı dermiş. Çünkü en hafif esintide bile kuru yapraklar orada dönüp durur, sanki yerin altında görünmez bir pervane çalışırmış.
Bu meydanın en meraklı çocuğu Efeymiş. Efe’nin en sevdiği oyun, ipini çekince hızla dönen döner toplarmış. Mahallede herkes bu oyuna “beyblade” dermiş. Efe de kendi döner topunu sadece satın almakla yetinmez, içini açar, dengeler, ağırlıklarını değiştirir, “daha düzgün döner mi?” diye ince ince düşünürmüş.
Bir gün, tam güneş binaların arasından çekilirken, meydanın köşesinde eski bir saatçi dükkânının önünde bir afiş asılıymış. Afişte kocaman yazıyormuş:
“Rüzgâr Meydanı Büyük Döner Top Turnuvası! Kazanana: Usta Seti + Şampiyon Rozeti!”
Efe’nin gözleri parlamış. “Şampiyon rozeti” demek, mahallede herkesin sana saygıyla bakması demekmiş. Ama Efe’nin aklında başka bir şey daha varmış: “Eğer kazanırsam, kendi yaptığım beyblade ile kazanacağım.”
Efe hemen mahallenin tamircisi Usta Nihat’a koşmuş. Usta Nihat küçük bir dükkânda bisiklet zinciri tamir eder, oyuncakları onarır, bazen de çocukların döner toplarına minik ayar yaparmış.
Usta Nihat Efe’yi görünce gülmüş: “Yine neyi bozup geldin?”
Efe başını sallamış: “Bozmadım usta. Bu kez yapmak istiyorum. Turnuva var. Ama ben… farklı bir şey istiyorum.”
Usta Nihat tezgâhın altından küçük bir kutu çıkarmış. Kutunun içinde gri-yeşil bir taş parçası varmış. “Geçen kış tepede buldum,” demiş. “Buna burada rüzgâr taşı derler. Hafif sürtünmede bile titrer. Dengeyi iyi kurarsan döner topun daha sakin döner.”
Efe taşı eline almış. Taş sanki çok hafif ısınmış gibiymiş. Efe, “Tamam,” demiş. “Ben bunu kullanacağım… ama hile için değil. Sadece dengem iyi olsun.”
Usta Nihat gözlüğünü düzeltmiş: “Aferin. Unutma: Oyun güç değil, kontrol işidir.”
Turnuva günü yaklaşırken, meydanda herkes antrenman yapıyormuş. Efe de her gün aynı şeyi tekrar ediyormuş: ipi çekiş, bırakış, açı, hız, nefes… Dönüşün sesi bile değişiyormuş: bazen “vınnn” gibi, bazen “tırırır” gibi.
O sırada meydanın öbür ucunda bir çocuk varmış: Bora. Bora hızlı konuşur, hızlı hareket eder, “ben kazanırım” diye ortalığı çınlatırmış. Elindeki döner topu çok parlakmış ama Efe fark etmiş: Bora bazen topun altına yapışkan gibi bir şey sürüyormuş.
Efe yanaşmış: “O ne?”
Bora omzunu silkmiş: “Gizli yöntem.”
Efe kaşlarını çatmış: “Ama bu adil değil.”
Bora gülmüş: “Adil olsan ne olacak? Kazanan ben olacağım.”
Efe hiçbir şey dememiş. Sadece içinden geçirmiş: “Kısa yol arayan, yolun ortasında düşer.”
Turnuva günü meydan dolmuş. Çay bardakları, simitler, heyecanlı fısıltılar… Usta Nihat bile dükkânı erken kapatıp gelmiş. Meydanın ortasına yuvarlak bir arena koymuşlar; kenarları yükseltili, ortası hafif çukurmuş. Eski ustalar buna “dönence” dermiş.
Sunucu gibi konuşan mahalle abisi bağırmış: “Hazır mıyız? Döner toplar dönsün, dostluk büyüsün!”
Efe ipini kontrol etmiş. Döner topunun gövdesini avucunda tartmış. Rüzgâr taşıyla dengelediği ağırlık, sanki elinde sakin duran bir kalp gibiymiş.
İlk turda Efe’nin karşısına küçük bir çocuk çıkmış. Efe sert başlamamış. Topunu arenanın kenarına yakın salmış, yavaşça içeri kıvrılmış. Rakibin topu hızlı dönmüş ama kontrolden çıkıp kenara çarpmış. Efe’nin topu ortada sabit kalmış. Rakip durmuş, Efe’nin topu dönmeye devam etmiş.
“Kazanan: Efe!” diye bağırmışlar.
Efe sevinmiş ama bağırmamış. Sadece derin nefes almış.
Bora ise rakiplerini tek tek savuruyormuş. Ama onun döner topu her çarpışmadan sonra tuhaf bir “cız” sesi çıkarıyormuş. Yapışkan sürtünmesi, topu ısıtıyormuş.
Finalde beklenen olmuş: Efe ile Bora karşı karşıya gelmiş. Meydan sessizleşmiş. Sanki herkes aynı anda nefesini tutmuş.
Bora eğilip fısıldamış: “Hazır ol. Seni iki saniyede bitiririm.”
Efe kısa cevap vermiş: “Benim işim bitirmek değil. Dönmek.”
Başlama işareti gelmiş. İkisi de ipi çekmiş.
Şak!
O an Bora’nın fırlatıcısı çat diye kırılmış. Topu tam hız alamadan arenanın kenarına düşmüş, yalpalamış. Bora donup kalmış. Yüzü bir anda kızarmış: “Olmaz! Şimdi değil!”
Meydanın içinden birileri fısıldamış: “Kazan Efe! Hemen başla!”
Efe bir saniye durmuş. Önünde kolay bir zafer varmış. Ama Efe, Usta Nihat’ın sözünü hatırlamış: “Oyun güç değil, kontrol.”
Efe fırlatıcısını uzatmış: “Al. Benimkiyle at.”
Bora şaşırmış: “Niye?”
Efe sakin konuşmuş: “Çünkü kazanacaksam, gerçekten kazanacağım.”
Mahalle abisi araya girmiş: “Final adil olsun. Devam!”
Bora Efe’nin fırlatıcısını almış. Bu kez ikisi de hazırmış.
İki döner top aynı anda arenaya düşmüş. Bora saldırmış; hızlı ve sert. Efe ise topunu hafif açıyla bırakmış; topu darbeyi emip yeniden dengeye girmiş.
Rüzgâr Meydanı’nın o tuhaf esintisi, arenanın üstünde hafif bir halka gibi dönmüş. Efe’nin döner topu tam merkezde, sessiz ve uzun dönmüş. Bora’nınki ise hızla çarpıp çarpıp yorulmuş, en sonunda ritmi bozulmuş ve durmuş.
Bir an sessizlik olmuş… sonra alkış kopmuş.
“Kazanan: Efe!”
Bora başını eğmiş. “Ben… kaybettim,” demiş.
Efe gülümsemiş: “Kaybetmedin. Bir şey öğrendin.”
Bora utana sıkıla sormuş: “Ne?”
Efe net söylemiş: “Kısa yol, topu hızlı döndürür; ama insanı yavaşlatır.”
Usta Nihat Efe’nin omzuna dokunmuş: “İşte budur.”
Efe şampiyon rozetini almış ama asıl kazandığı şey başka bir şeymiş: Mahallenin güveni.
Bu beyblade masalı bize şunu öğretir: Adil olmayan zafer, zafer değildir. Sabırla çalışan, kontrolü öğrenen ve dostluğu seçen, en sağlam kazanandır.
Gökten üç elma düşmüş: biri emek verenlere, biri adil olanlara, biri de “kolayı” değil “doğruyu” seçenlere…
Son.