Bu Cin Ali masalı, merak eden ve acele etmeyen bir çocuğun yaşadıklarını anlatır. Bu Cin Ali hikayesi, yavaş ilerler ama dikkatle dinlenir.
Cin Ali okuldan döndüğünde çantasını kapının yanına bırakır, ayakkabılarını çıkarır ve doğruca bahçeye giderdi. Çünkü bahçede her gün yeni bir şey olurdu.
Bazen bir karınca yolunu değiştirirdi. Bazen bir yaprak yere düşerdi. Bazen de hiçbir şey olmazdı.
Bir gün Cin Ali, bahçenin köşesinde daha önce fark etmediği küçük bir şey gördü. Toprağın üstünde, yuvarlak ve parlak bir taş duruyordu. Taşa yaklaştı.
Taş değildi.
Küçük bir saat gibiydi. Ama saatin ne camı vardı ne de kayışı. Sadece üzerinde minicik çizgiler vardı.
Cin Ali saati eline aldı. Tıkırtı yoktu. Ama sanki içinde bir hareket vardı.
— Cin Ali: “Bu saat neden çalışmıyor?”
Saati eve götürdü. Babasına gösterdi.
— Baba: “Bu eski bir bahçe saati olabilir. Zamanı değil, beklemeyi ölçer.”
Cin Ali şaşırdı.
— Cin Ali: “Beklemek ölçülür mü?”
Babası gülümsedi.
— Baba: “Bazı şeyler sadece bekleyince olur.”
Cin Ali saati tekrar bahçeye götürdü. Aynı yere bıraktı. Yanına oturdu.
Bekledi.
Önce hiçbir şey olmadı.
Sonra bir uğur böceği geldi. Ardından bir arı uğradı. Bir süre sonra rüzgâr esti.
Cin Ali saati izledi. Saatin çizgileri güneşte parladı. Sanki yavaşça doluyordu.
O sırada annesi seslendi:
— Annesi: “Cin Ali, içeri gel!”
Cin Ali kalkmadı.
— Cin Ali: “Biraz daha bekleyeceğim.”
Bir süre sonra toprak kıpırdadı. Küçük bir filiz çıktı. Cin Ali gözlerini ayıramadı.
Filiz büyüdü. Yaprak verdi. Saatin yanından yükseldi.
Cin Ali gülümsedi.
— Cin Ali: “Saat çalışıyormuş.”
O günden sonra Cin Ali her gün bahçeye çıktı. Acele etmedi. Bakmayı öğrendi.
Bahçede çiçekler açtı. Filiz ağaç oldu. Saat ise hep aynı yerde durdu.
Cin Ali saati kimseye taşıtmazdı. Çünkü artık biliyordu:
Bazı şeyler zamanı göstermez, sabrı öğretir.
Gökten üç elma düşmüş;
biri merak edenlere,
biri beklemeyi öğrenenlere,
biri de bu hikayeyi okurken gülümseyenlere…