Bir varmış bir yokmuş…
Uzak diyarlarda, çiçek kokularıyla uykuya dalan küçük bir köy varmış. Bu köyün evleri minik, yolları dar, akşamları ise çok sessizmiş. İnsanlar gün batınca kapılarını kapatır, sıcak çorbalarını içer, huzurla uyurlarmış.
Bir gün köyde garip sesler duyulmaya başlamış.
Tık… tık… tık…
Fareler gelmiş.
Önce ambarlara girmişler, sonra mutfaklara. Geceleri herkesin uykusu bölünmüş. Çocuklar korkmuş, büyükler yorulmuş.
Köylüler ne yapacaklarını düşünürken, bir akşamüstü köy yolundan sessiz adımlarla bir kavalcı gelmiş. Üstü başı sade, yüzü sakinmiş. Elinde eski ama parlayan bir kaval varmış.
Kavalcı meydanda durmuş.
— Kavalcı: “Bu köyün derdini duyuyorum.”
Köylüler umutla bakmış.
— Kavalcı: “Kavalım fareleri sever. Onları alıp götürür. Ama ben sadece bir şey isterim… Söz.”
Köylüler başlarını sallamış.
— Köylüler: “Söz veriyoruz.”
O gece kavalcı kavalını dudaklarına götürmüş.
Müzik başlamış.
Ne çok yüksekmiş, ne çok alçak. Sanki rüzgâr ninni söylüyormuş.
Fareler deliklerinden çıkmış. Sessizce dizilmişler. Kavalcının peşinden yürümüşler. Köyden çıkıp gözden kaybolmuşlar.
Köy sessizleşmiş.
İlk kez herkes derin bir uykuya dalmış.
Sabah olunca köylüler çok mutlu olmuş. Ama mutlulukları büyüyünce sözlerini unutmuşlar.
— Köylüler: “Fareler gitti ya… Söz o kadar da önemli değil.”
Kavalcı üzülmüş.
Kavalını bir kez daha çalmış.
Bu kez müzik daha hafifmiş. Çocukların kalbine dokunan bir melodiymiş.
Çocuklar adım adım kavalcıyı takip etmiş.
Köylüler korkmuş.
— Köylüler: “Dur! Sözümüzü tutacağız!”
Kavalcı kavalını indirmiş.
— Kavalcı: “Söz, tutulunca güzeldir.”
Çocuklar geri dönmüş.
Köylüler sözlerini tutmuş.
O günden sonra köyde herkes şunu öğrenmiş:
Söz verilince unutulmaz. Unutulursa, huzur kaçar.
Ve masal bu ya…
O köyde geceler yine sessiz, uykular yine tatlı olmuş.
Gökten üç elma düşmüş; biri sözünde duranlara, biri güveni koruyanlara, biri de bu masalı dinleyip gözleri kapananlara…