Gölgelerden korkan çocuk masalı, geceleri gölgelerden ürken Mert’in, gölgelerle arkadaş olup huzurla uyumayı öğrendiği kısa ve sakin bir uyku masalıdır.
Bir varmış bir yokmuş… Sessiz bir kasabada, penceresi aya bakan küçük bir odada Mert adında bir çocuk yaşarmış. Gündüzleri cesur, geceleri ise duvardaki her gölgeden korkar, yorganı burnuna kadar çekermiş.
Bir gece yağmur yağarken elektrikler gitmiş. Annesi küçük bir mum yakıp odasına bırakmış. Mumun titrek ışığı duvarda tuhaf gölgeler oynatmaya başlamış. Mert tam korkacakken bir gölge diğerlerinden farklı hareket etmiş.
— Korkma Mert… Ben Gölgemir. demiş ince bir ses. — Gölgelerden korkan çocuklara, gölgelerin aslında ışığın oyunu olduğunu anlatırım.
Mert ürkekçe sormuş:
— Ama siz çok büyük görünüyorsunuz… Ya canavarsanız?
— İstersen sana gölgelerin gerçek yüzünü göstereyim. demiş Gölgemir. — Birlikte kısa bir gölge yolculuğu yapalım.
Mumun ışığı büyümüş, odanın ortasında yumuşak bir halka olmuş. Mert gözlerini bir an kapatıp açtığında kendini Gölgeler Sokağında bulmuş. Duvarlarda kocaman ağaç ve koşan kedi gölgeleri varmış.
Gölgemir önce dev gibi görünen ağaç gölgesini göstermiş. Bir anda yanında gerçek ağaç belirivermiş; dallarında kuşlar, yapraklarında rüzgâr varmış.
— Ben sadece ağacın karanlık şekliyim. demiş ağaç gölgesi. — İçimde korku değil, kuş ve yaprak var.
Sonra kambur gibi görünen bir gölge koşmuş. “Miyav!” sesi duyulunca bunun sadece küçük bir kedinin gölgesi olduğu anlaşılmış. Kedi minik, gölgesi büyükmüş.
— Gördün mü? demiş Gölgemir. — Gölge, gerçeğin büyümüş resmi. Tuhaf görünür ama sana dokunamaz.
Sokağın sonunda büyük, düz bir duvarın önüne gelmişler. Üzerine yumuşak bir ışık vurmuş. Gölgemir fısıldamış:
— Şimdi gölgelerle oyun oynama sırası sende.
Mert ellerini duvara doğru kaldırmış. Gölgemir parmaklarını yönlendirmiş. Duvara önce kulakları uzun bir tavşan gölgesi, sonra kanatları kocaman bir kuş gölgesi düşmüş. Mert ellerini oynattıkça tavşan zıplıyor, kuş uçuyormuş.
— Ben gölgelerden korkuyordum… Meğer onlarla oyun bile oynanıyormuş. demiş Mert gülerek.
— Işık varsa gölge vardır. demiş Gölgemir. — Gölge, karanlığın içindeki oyunun adıdır. Korku değil, hatırlatıcıdır.
Ufukta sabah ışığı görünmeye başlamış. Gölgemir yumuşak bir sesle fısıldamış:
— Şimdi odana dönme zamanı. Ne zaman gölgene gülümser, onunla oyun oynarsan, bil ki ben yanındayım.
Mert gözlerini kapatıp açtığında yine kendi odasındaymış. Pencereden içeri güneş giriyor, duvarda kendi gölgesi duruyormuş.
Annesi kapıyı açmış:
— Günaydın Mert’im, bu gece gölgeler seni ürkütmedi galiba?
Mert duvardaki gölgeye bakıp gülümsemiş:
— Yok anne, artık gölgeler benim oyun arkadaşım. Akşam sana gölge tavşan ve kuş gösteririm.
O günden sonra Gölgelerden Korkan Çocuk Mert, gece olunca yorganın altına saklanmak yerine el feneriyle duvara tavşanlar, kuşlar, kalpler çizer olmuş. Gölgeler, korku değil, uyku öncesi en sevdiği masalsı oyun olmuş.
Gökten üç küçük ışık damlası düşmüş; biri gölgelerden korkan ama cesaretini toplayan tüm çocuklara, biri karanlıkta bile ışığı arayan yüreklere, biri de bu Gölgelerden Korkan Çocuk Masalını dinleyip artık gölgelerle dost olup huzurla uyuyan miniklere…