“İyi Geceler Aydede Masalı”, çocukların kalbine dokunan, sevgi dolu ve umut veren bir gökyüzü hikâyesidir. Her gece pencereden gülümseyen Aydede’nin, yalnız kalmış bir kalbi ve onu yeniden ışıldatan iki küçük çocuğun hikâyesi…
Bir zamanlar gökyüzünün en parlak ışıklarından biri olan Aydede, her gece çocukların uykusuna eşlik ederdi. Işığı, karanlığı korkutucu olmaktan çıkarır, yıldızlarla gökyüzünü süslerdi.
Fakat bir gece Aydede hüzünlüydü. Bulutların ardına saklanmış, ışığını yaymak istemiyordu. Çünkü gökyüzünde yalnız hissediyordu.
Yeryüzünde ise küçük bir kız vardı: Elif. Her gece penceresini açar, Aydede’ye el sallardı. Ama o gece gökyüzü karanlıktı.
“Anneee, Aydede nereye kayboldu? Ben her gece ona ‘iyi geceler’ derdim!” dedi Elif.
Annesi gülümsedi:
“Bazen bulutların arkasına saklanır kızım. Ama merak etme, yine gelir.”
Elif uyumaya çalıştı ama içi huzursuzdu. Gece yarısı kalkıp pencereye yöneldi. Ellerini gökyüzüne kaldırıp fısıldadı:
“Aydede, neredesin? Ben seni özledim. İyi geceler demeden uyuyamıyorum…”
O anda bulutlar aralandı. Solgun bir ışık belirdi. Aydede oradaydı — biraz yorgun ama hâlâ gülümsüyordu.
“Küçük dostum, sen beni gerçekten özledin mi?” diye sordu Aydede.
“Tabii ki! Sen olmazsan gece karanlık olur. Ben korkarım. Sen benim en parlak dostumsun.” dedi Elif.
Aydede derin bir iç çekti:
“Ben bazen kendimi çok yalnız hissediyorum. Siz uyuyunca kimseyle konuşamıyorum.”
Elif gülümsedi:
“Ama ben seninle konuşuyorum! Hem belki başka çocuklar da konuşuyordur.”
Tam o sırada Elif’in kardeşi Mehmet uyandı. Pencereye gelip gökyüzüne baktı.
“Vay canına! Gerçekten de konuşuyor. Merhaba Aydede!” dedi heyecanla.
Aydede şaşırdı ama mutlu oldu:
“Siz benimle konuşunca kendimi daha az yalnız hissediyorum. Belki de çocukların sevgisi beni parlatıyor.”
Elif söz verdi:
“O zaman sana her gece iyi geceler diyeceğiz. Söz!”
Mehmet de ekledi:
“Ben de söz veriyorum! Yıldızları sayıp sana şarkılar söyleyeceğiz.”
Aydede’nin yüzü bir anda aydınlandı. Işığı tüm odayı kapladı. O an, karanlık değil; dostluk vardı.
Gökyüzünde Bir Rüya
O gece Elif ve Mehmet rüyalarında gökyüzüne yükseldiler. Yıldızların arasında süzülüyor, yanlarında Aydede vardı.
“Hoş geldiniz küçük dostlarım. Benimle gökyüzünü gezmek ister misiniz?” dedi Aydede.
Elif coşkuyla bağırdı: “Evetttt!” Mehmet ise heyecanla ellerini çırptı: “Hadi başlayalım!”
Yıldızların arasından geçtiler, Samanyolu’nun ışıkları yollarını aydınlattı.
“Her yıldız bir çocuğun dileğini saklar. Siz de bir dilek dileyin.” dedi Aydede.
Elif gözlerini kapadı: “Benim dileğim, Aydede hiç yalnız kalmasın.” Mehmet de ekledi: “Benim dileğim de her çocuk huzurla uyusun.”
Aydede’nin gözleri mutlulukla parladı. Işığı gökyüzüne yayıldı. O sırada ağlayan bir yıldızın sesi duyuldu.
“Kimse benim dileğimi seçmiyor,” dedi yıldız. “Parlıyorum ama beni görmüyorlar.”
Elif gülümsedi: “Biz seni görüyoruz. Sen çok güzelsin!” Mehmet ellerini salladı: “Biz seni çok seviyoruz, küçük yıldız!”
Yıldız yeniden parladı. Aydede onlara baktı:
“Biraz sevgiyle herkes ışıldar çocuklar. Bunu hiç unutmayın.”
Sabahın Işığı
Rüya sona erdiğinde Elif ve Mehmet yataklarında uyandılar. Ama odaları hâlâ hafifçe parlıyordu. Pencereye koştular; sabah olmuştu ama gökyüzünde hâlâ solgun bir Aydede görünüyordu.
“Teşekkür ederim küçük dostlarım. Artık her gece daha parlak olacağım.” dedi Aydede.
Elif ve Mehmet el salladı:
“İyi geceler Aydede! Hep yanımızda ol!”
Ve o günden sonra, her gece pencerelerini açıp gökyüzüne bakmayı hiç unutmadılar. Çünkü biliyorlardı ki: Aydede yalnız değildi artık.
Masaldaki mesaj ile yazar Gamze İyi Geceler Aydede Masalı, çocuklara sevginin, dostluğun ve umut etmenin önemini öğretir demektedir. Her ışık biraz sevgiyle parlar; tıpkı kalplerimiz gibi. Gerçek dostluk, gökyüzünün bile parlamasına neden olur.