Uzak bir vadinin ortasında, yıldızların yere çok yakın göründüğü küçük bir kasaba vardı. Bu kasabada geceleri herkes erkenden uyur, rüyalarına güzel hayaller doldururdu. Çünkü bu kasabayı gizlice koruyan biri vardı: İyilik Perisi.
Bu perinin adı Minaydı. Mina görünmez olabilirdi ama kalbi ışık gibi parlaktı. Küçük kanatlarıyla geceleri sessizce uçar, iyi kalpli çocukların yanına giderdi.
Bir akşam ay parlıyordu. Mina bulutların arasından süzülerek kasabanın üstüne indi.
— “Bugün kime yardım etmeliyim?” diye fısıldadı.
Tam o sırada küçük bir evden hüzünlü bir ses duydu.
Bu evde Arda adında bir çocuk yaşıyordu. Arda yatağında dönüp duruyor, uyuyamıyordu.
— “Bugün arkadaşımı kırdım” dedi kendi kendine.
— “Keşke özür dileseydim.”
Mina pencereye yaklaştı. Arda’nın kalbinin üzgün olduğunu hissetti. Yavaşça odanın içine girdi. Hafif bir ışık yayıldı.
Arda derin bir nefes aldı.
— “Yarın arkadaşımın yanına gideceğim” dedi.
Ve huzurla uykuya daldı.
Mina gülümsedi.
— “Bir kalp daha iyiliği seçti,” dedi.
Sonra başka bir eve doğru uçtu.
Bu evde Zeynep vardı. Zeynep küçük kardeşiyle tartışmış, ona bağırmıştı.
— “Keşke daha sabırlı olsaydım” diye fısıldadı.
Mina yanına indi. Odanın içinde yıldız gibi parlayan küçük ışıklar oluştu.
Zeynep rüyasında çiçeklerle dolu bir bahçe gördü. Bir çiçek ona seslendi:
— “İyilik, kalpten başlar.”
Zeynep gülümsedi.
— “Yarın kardeşime sarılacağım” dedi.
Gece ilerledikçe Mina uçmaya devam etti. Bir evde ders çalışan bir çocuk, başka bir evde annesine yardım eden bir kız gördü.
Mina hepsini izledi.
— “Dünya küçük iyiliklerle güzelleşiyor” dedi.
Sonra Efe adlı bir çocuğun evinin önünde durdu. Efe kimseye kötü davranmıyordu ama yardım etmeyi de düşünmüyordu.
O gece Mina ona bir rüya gönderdi.
Efe rüyasında yalnız bir yıldız gördü.
Yıldız ona konuştu:
— “Işık paylaşıldıkça çoğalır.”
Efe uyandı.
— “Yarın birine yardım edeceğim” dedi.
Sabah olduğunda kasaba sessizce uyandı.
Arda arkadaşından özür diledi.
Zeynep kardeşine sarıldı.
Efe yaşlı komşusunun poşetlerini taşıdı.
Kimse Mina’yı görmedi. Ama herkes onun bıraktığı iyiliği hissetti.
O gece Mina yeniden gökyüzüne çıktı.
Ay ona gülümsedi.
— “Bugün de çok iş yaptın” dedi.
Mina kanatlarını açtı.
— “Asıl işi çocuklar yaptı” dedi.
— “Ben sadece kalplerini hatırlattım.”
Ve yıldızların arasına karıştı.
Masalın mesajı ile verilen ders: İyilik yapan çocuklar hem başkalarını mutlu eder hem de kendi kalplerini aydınlatır. Sevgi paylaştıkça büyür.