Bir varmış, bir yokmuş. Gece, gökyüzüne yumuşacık mavi bir örtü sermiş. Ay, bulutların arasından usulca gülümsemiş. Yıldızlar da minik minik parlamış.
Uzakta, sessiz bir bahçede, küçücük bir kelebek yaşarmış. Adı Pırpır’mış.
Pırpır’ın kanatları sıradan değilmiş. Bir kanadında pembeler, bir kanadında maviler, uçlarında sarılar, ortasında da incecik yeşiller varmış. Kanatları sanki minicik bir gökkuşağı gibiymiş.
Pırpır gündüzleri çiçeklerin arasında dolaşır, ama geceleri daha yavaş uçarmış. Çünkü gece vakti her şey sakinleşirmiş.
Çiçekler başlarını eğer, yapraklar hışır hışır değil, fısır fısır konuşurmuş. Rüzgâr bile bahçeye parmak ucunda gelirmiş.
O gece Pırpır, mor bir lavanta çiçeğinin üstünde uyanmış. Gözlerini kırpıştırmış.
Kanatları çok sessizce “pır… pır…” diye kıpırdamış. Çünkü bütün bahçe uykuya hazırlanıyormuş.
Pırpır başını kaldırmış. Ay ışığı kanatlarına dokununca renkleri hafifçe parlamış. Pembesi yumuşamış, mavisi dinginleşmiş, sarısı sıcak bir gece lambası gibi olmuş.
Pırpır içinden şöyle demiş: “Bu gece hızlı uçmayacağım. Bu gece bahçeye güzel rüyalar taşıyacağım.”
Pırpır ve Beyaz Papatya
Önce beyaz papatyanın yanına gitmiş. Papatya biraz üşümüş gibi yapraklarını toplamış.
Pırpır usulca yanına konmuş. Kanatlarını bir kez açmış, bir kez kapatmış.
Pır… Pır…
Papatyanın üstüne minicik bir sıcaklık düşmüş. Papatya rahatlamış.
“Teşekkür ederim Pırpır,” demiş uykulu bir sesle. “Artık güzelce uyuyabilirim.”
Pırpır gülümsemiş. Sonra mavi menekşenin yanına uçmuş.
Ay Işığındaki Menekşe
Mavi menekşe çok sessizmiş. Ama yapraklarının arasında küçük bir damla varmış. Bu damla yağmurdan kalmış.
Pırpır damlaya bakmış. Damlanın içinde ay görünüyormuş.
“Ne kadar güzel,” demiş Pırpır. “Ay bile burada dinleniyor.”
Sonra kanatlarını çok yavaş sallamış.
Pır… Pır…
Damla hafifçe titremiş. Menekşe derin bir nefes almış gibi olmuş. Bahçede tatlı bir sessizlik yayılmış.
Uğur Böceğinin Yaprağı
Biraz ileride minik bir uğur böceği varmış. Kırmızı kabuğunun altında uyumaya çalışıyormuş. Ama yaprağın kenarı biraz sallandığı için rahat edemiyormuş.
Pırpır hemen yanına gitmiş.
“Merak etme,” demiş. “Ben buradayım.”
Kanatlarının gökkuşağı ışığı yaprağa düşmüş. Yaprak artık daha sakin sallanmış.
Uğur böceği gözlerini kapatmış. Bir, iki, üç… Sonra uykuya dalmış.
Pırpır onu uyandırmamak için konuşmamış. Sadece çok hafif uçmuş.
Pır… Pır…
Gökkuşağı Renkleri Dereye Düşüyor
Bahçenin sonunda küçük bir dere akarmış. Dere gündüzleri şırıl şırıl şarkı söylermiş. Ama geceleri sesi daha yumuşak olurmuş.
Pırpır derenin üstünden geçmiş. Kanatlarının renkleri suya yansımış. Suda pembe bir çizgi, mavi bir çizgi, sarı bir çizgi oluşmuş.
Dere bu renkleri görünce daha tatlı akmaya başlamış.
Şırıl… Şırıl…
Pırpır suyun sesini dinlemiş. Bu ses ona ninni gibi gelmiş.
O sırada gökyüzündeki küçük bir yıldız hafifçe parlamış. Sanki Pırpır’a göz kırpmış.
Pırpır yıldızı görmüş ve gülümsemiş.
“Ben de artık biraz yoruldum,” demiş.
Küçük Tomurcuğun Uykusu
Ama dönmeden önce son bir yere uğramak istemiş. Bahçenin en sessiz köşesinde, henüz açmamış küçük bir tomurcuk varmış.
Tomurcuk minicikmiş. Daha çiçek olmamış. Kendi yapraklarının içinde, usulca bekliyormuş.
Pırpır yanına konmuş.
“Merhaba küçük tomurcuk,” demiş fısıltıyla. “Bugün açmana gerek yok. Acele etme. Sen ne zaman hazırsan o zaman açarsın.”
Tomurcuk bunu duyunca rahatlamış. Çünkü bazen küçük şeyler de acele etmeden büyümek istermiş.
Pırpır kanatlarını yavaşça kapatmış. Gökkuşağı renkleri tomurcuğun üstüne yumuşak bir örtü gibi düşmüş.
Pır… Pır…
Tomurcuk sessizce uyumuş.
Bahçeye Gelen Sessiz Uyku
Artık bütün bahçe sakince dinleniyormuş. Papatya uyumuş. Menekşe uyumuş. Uğur böceği uyumuş. Dere yavaşça akmış. Ay gökyüzünde beklemiş. Yıldızlar parlamış.
Pırpır da lavanta çiçeğine geri dönmüş. Lavanta mis gibi kokuyormuş. Kokusu ne çok ağırmış ne de çok hafif. Tam uyku vakti gibiymiş.
Pırpır kanatlarını kapatmış. Renkleri birer birer dinlenmeye başlamış.
Pembe uyumuş. Mavi uyumuş. Sarı uyumuş. Yeşil uyumuş.
Sonra Pırpır gözlerini kapatmış.
Bahçede sadece ay ışığı kalmış. Bir de çok uzaktan gelen yumuşacık bir ses duyulmuş.
Pır… Pır… Pır…
Ve o gece, gökkuşağı kanatlı küçük kelebek Pırpır, bütün bahçeye güzel rüyalar bırakmış.
Uyku bahçeye sessizce gelmiş. Minik kalpler sakinleşmiş. Gece usulca derinleşmiş.
Pırpır uyumuş. Bahçe uyumuş. Gökyüzü bile biraz dinlenmiş.
Ve sabaha kadar her şey huzurla beklemiş.
Son.