Kapibara Juju Masalı
Geniş yaprakların gölge yaptığı, ılık rüzgârın suya küçük halkalar çizdiği yemyeşil bir ormanda Juju adında sevimli bir kapibara yaşarmış. Juju’nun tüyleri tarçın renginde, gözleri sakin bir dere gibi parlakmış. Ne zaman biri telaşlansa, Juju yanına oturur ve yumuşacık sesiyle konuşurmuş.
– Önce nefes al. Sonra düşün. En güzel yol bazen sessizce görünür.
Ormandaki hayvanlar Juju’yu çok severmiş. Çünkü Juju hiç kimseyle alay etmez, kimseyi aceleye getirmezmiş. Tavşan Mimi hızlı koşar, maymun Çiko ağaçtan ağaca atlar, papağan Roro sürekli konuşurmuş. Juju ise ağır ağır yürür, ama herkesin fark etmediği şeyleri fark edermiş.
Bir sabah ormanda büyük bir telaş başlamış. Gece boyunca yağan yağmur dereyi kabartmış. Hayvanların karşıya geçmek için kullandığı ince dal köprüsü suyun içinde sallanıyormuş. Derenin öte yanında minik sincap Lila kalmış. Kucağında da hasta annesine götürmek istediği küçük meyve sepeti varmış.
– Yardım edin! Köprü çok sallanıyor. Karşıya geçemiyorum!
Mimi hemen zıplamış.
– Ben çok hızlıyım. Koşup onu alırım!
Mimi köprüye yaklaşmış ama dal öyle bir oynamış ki geri sıçramış.
– Sanırım bugün hızım bana yetmedi.
Roro kanat çırpıp bağırmış.
– Ben uçarım ama Lila’yı taşıyamam. Sepeti de düşürürüm. Sonra bütün meyveler çamura yuvarlanır!
Herkes konuşuyor, herkes bir fikir söylüyormuş. Ama sesler çoğaldıkça Lila daha çok korkuyormuş. Tam o sırada Juju su kenarına gelmiş. Hiç bağırmamış. Önce dereye bakmış, sonra kırılan köprüye, sonra Lila’nın titreyen küçük patilerine.
– Juju, neden hemen bir şey yapmıyorsun? diye sormuş Mimi.
Juju yavaşça cevap vermiş.
– Hemen yapılan her şey doğru olmaz. Önce derenin nerede sakinleştiğini bulmalıyız.
Roro şaşkın şaşkın başını eğmiş.
– Dere sakinleşir mi?
– Evet, demiş Juju. – Su bazen kızgın akar, bazen yorulur. Bakın, şu büyük ağacın köklerinin yanında daha yavaş.
Hayvanlar dikkatle bakmış. Gerçekten de dere, büyük ağacın köklerine çarpınca biraz yavaşlıyormuş. Juju gülümsemiş.
– Lila oradan geçebilir. Ama ona güvenli bir yol yapmamız gerekiyor.
Çiko hemen ağaçtan inmiş.
– Ben sağlam dallar getiririm.
Mimi heyecanla zıplamış.
– Ben geniş yaprakları taşırım.
Roro kanatlarını açmış.
– Ben de yukarıdan bakar, en düzgün yolu söylerim.
Juju başını sallamış.
– İşte şimdi gerçek çözüm başladı. Birimiz değil, hepimiz birlikte düşünüyoruz.
Hayvanlar hemen çalışmaya başlamış. Çiko kuru ama güçlü dalları getirmiş. Mimi kocaman yaprakları toplamış. Roro yukarıdan bakıp en güvenli yeri göstermiş. Juju ise suya girip dalları tek tek yerleştirmiş. Kapibaralar suyu severmiş; Juju da derenin içinde dimdik durmuş.
Lila karşıdan seslenmiş.
– Ya düşersem?
Juju ona gülümsemiş.
– Gözlerin bana baksın, patilerin yola bassın. Korku gelirse ona kızma. Sadece bir adım daha at.
Lila derin bir nefes almış. Önce bir adım atmış. Sonra bir adım daha. Minik yol biraz sallanmış ama Juju hemen yanında durmuş.
– Çok iyi gidiyorsun Lila. Şimdi sepetini biraz daha sıkı tut.
Lila son adımı da atınca bütün orman sevinçle bağırmış.
– Başardın!
Lila Juju’nun yanına koşmuş ve meyve sepetini ona uzatmış.
– Beni sen kurtardın Juju. En güzel meyveyi sen seç.
Juju gülümseyip başını sallamış.
– Ben tek başıma kurtarmadım. Mimi yaprak taşıdı, Çiko dal getirdi, Roro yolu gördü, sen de korkmana rağmen yürüdün. Bu yüzden bu başarı hepimizin.
Lila’nın gözleri parlamış. Çünkü ilk kez korktuğu için utanmaması gerektiğini anlamış.
O gün öğleden sonra hayvanlar eski köprünün artık kullanılamayacağını fark etmiş. Derenin iki yanı birbirinden ayrılmış gibi duruyormuş. Küçük hayvanlar üzülmüş.
– Peki şimdi ne yapacağız? diye sormuş Mimi.
Juju büyük bambulara bakmış.
– Bugün Lila’yı geçirdik. Yarın herkes için sağlam bir köprü yapacağız.
Ertesi sabah ormandaki herkes erkenden uyanmış. Güneş yaprakların arasından süzülürken Juju planını anlatmış.
– Köprü sadece güçlü dallardan değil, doğru yerleştirilen emekten yapılır. Kim neyi iyi yapıyorsa onu yapacak.
Çiko bambuları taşımış. Mimi küçük dalları toplamış. Roro tepeden bakıp yön göstermiş. Kaplumbağa Tumi düğümlerin sağlam olup olmadığını kontrol etmiş. Lila ise annesine götürdüğü meyvelerden birazını çalışanlara ikram etmiş.
Bir ara Mimi yorulmuş ve yere oturmuş.
– Juju, köprü neden hemen bitmiyor?
Juju yanına oturmuş.
– Çünkü sağlam şeyler aceleyle büyümez. Ağaç da bir günde gölge vermez.
Mimi bu sözü sevmiş. Tekrar kalkıp çalışmaya başlamış.
Akşama doğru köprü tamamlanmış. Bambu dalları yan yana dizilmiş, sarmaşıklarla bağlanmış, kenarlarına da büyük yapraklardan süsler yapılmış. Köprü derenin üzerinde güvenle uzanıyormuş.
Roro heyecanla bağırmış.
– Bu köprünün adı Juju Köprüsü olsun!
Juju hemen başını iki yana sallamış.
– Hayır. Bu köprüye Dostluk Köprüsü diyelim. Çünkü onu bir kişi değil, bütün orman yaptı.
Hayvanlar bu adı çok sevmiş. İlk önce Lila geçmiş, sonra Mimi, sonra Çiko. Köprü hiç sallanmamış. Herkesin içi rahatlamış.
O günden sonra ormanda bir sorun çıktığında kimse hemen bağırıp koşuşturmazmış. Önce durur, bakar, dinler ve sonra birlikte çözüm ararmış. Juju da her zamanki gibi su kenarında oturur, dostlarını izler ve gülümsermiş.
Bir akşam Lila Juju’nun yanına gelip sormuş.
– Juju, sen hiç korkmaz mısın?
Juju suya yansıyan yıldızlara bakmış.
– Korkarım. Ama korku gelince onu kovmam. Ona sorarım: Bana ne anlatmak istiyorsun?
– Korku cevap verir mi?
– Bazen verir, demiş Juju. – Dikkatli ol der. Yardım iste der. Tek başına uğraşma der.
Lila gülümsemiş.
– Demek sakin olmak, hiç korkmamak değil.
– Evet, demiş Juju. – Sakin olmak, kalbin hızlı atarken bile doğru yolu aramaktır.
Gece olunca dere usul usul şarkı söylemiş. Dostluk Köprüsü ay ışığında parlamış. Ormandaki hayvanlar güvenle yuvalarına dönmüş. Juju ise yumuşak çimenlere uzanmış ve gözlerini kapatmadan önce fısıldamış.
– Bugün orman biraz daha cesur, biraz daha sabırlı, biraz daha dost oldu.
Kapibara Juju Masalı burada bitmiş. Bu masalı dinleyen çocuklar da Juju gibi hatırlasın: En güçlü kalp en çok bağıran değil, zor zamanda sakin kalıp dostlarına yardım edendir.