Bir kış akşamı, küçük bir kasabada iki kardeş yaşarmış: Zeynep ve Eda. Zeynep dört yaşındaymış, Eda ise daha minicik, bir yaşındaymış. Dışarıda kar sessizce yağarken, evlerinin penceresinden dışarı bakıp fısıldamışlar:
“Ne güzel bir kış masalı başlıyor sanki…”
O gün tüm gün kar yağmış, sokaklar bembeyaz olmuş. Zeynep, annesine koşmuş:
— Anne, Eda ile birlikte kartopu oynamak istiyoruz. Bize yardım eder misin?
— Elbette, demiş annesi gülerek. Önce kalın montlar, bere ve eldivenler takılsın.
Biraz sonra Zeynep, pembe montuyla; Eda da minik mavi tulumuyla kapının önüne çıkmış. Kar taneleri saçlarına konarken Eda kıkırdamış. Zeynep, kardeşinin elini tutup:
— Bak Eda, şimdi seninle kış masalı yapacağız, demiş.
Bahçede yuvarlana yuvarlana iki küçük kartopu yapmışlar. Zeynep büyük olana “Abla Topu”, küçüğüne “Bebek Topu” demiş. Sonra aklına bir fikir gelmiş:
— Hadi bir kardan kalp yapalım. Bu kalp, bizim kardeşlik kalbimiz olsun.
İki kartopunu yan yana koymuş, üzerine de küçük bir kar yığınıyla yuvarlak bir kalp şekli çizmiş. Eda, parmaklarıyla kalbe dokunup gülmüş. O sırada gökyüzünden parlak bir kar tanesi süzülmüş, tam kalbin ortasına konmuş.
Zeynep şaşırmış:
— Aaa, bu kar tanesi diğerlerinden daha çok parlıyor!
Eda da kendi dilince “pa-pa!” diye sevinmiş.
Kar tanesi sanki bir düğme gibi hafif hafif ışıldamaya başlamış. Zeynep fısıldamış:
— Bence bu, gizli bir kış düğmesi.
Fısıldayan Kış Rüzgarı
O anda yumuşak bir rüzgar esmiş. Sanki rüzgar konuşuyormuş gibi incecik bir ses duymuşlar:
— Zeynep ve Eda… Kardan kalbinizi gördüm. Kışın en güzel hediyesi, birbirinize sarıldığınız anlarda saklı.
Zeynep etrafına bakmış ama kimseyi görememiş. Sadece ağaçların dallarından karlar dökülüyormuş. Zeynep, Eda’ya sarılıp:
— Duydun mu Eda? Kış bize konuştu! demiş.
Eda da ablaya sıkıca sarılıp “dııı!” diye mutlu bir ses çıkarmış. İşte o anda kardan kalp biraz daha parlamış. Sanki kardeşlerin mutluluğunu içindeymiş gibi saklamış.
Bir süre sonra anneleri seslenmiş:
— Üşümeden içeri gelin, size sıcak süt hazırladım!
Zeynep, kardan kalbin yanına eğilip fısıldamış:
— Biz şimdi eve gidiyoruz. Lütfen bu kış masalını unutma, olur mu?
Sonra Eda’nın elini tutup içeri geçmişler. Ayaklarını kurulayıp pijamalarını giymişler. Ellerinde sıcak süt kupalarıyla pencerenin önüne oturmuşlar. Dışarıda kardan kalp hâlâ bahçede duruyormuş.
Zeynep, Eda’nın başını okşayıp şöyle demiş:
— Kış soğuk olabilir ama sen yanımdaysan içim hep sıcacık. İşte bu da bizim gerçek kış masalımız.
Eda, gözlerini yavaşça kaparken gülümsemiş. Kar taneleri pencereden görünürken, kış rüzgarı bu iki kardeşin masalını usulca fısıldamaya devam etmiş.
Ve o günden sonra ne zaman kar yağsa, Zeynep ve Eda birbirlerine sarılıp kendi kış masallarını hatırlamışlar. Çünkü en güzel kış masalı, sevdiğin biriyle paylaşılan sıcacık bir kucakta saklıymış.