Labubu masalı, labubu oyuncağı olan küçük Aysun’un, sevginin karanlığı bile aydınlatabildiğini keşfettiği masalsı bir geceyi anlatır.
Bir varmış bir yokmuş… Şehrin tam ortasında, penceresinde minik yıldız çıkartmaları olan bir evde yaşayan meraklı bir kız çocuğu varmış. Adı Aysun‘muş. Aysun’un en sevdiği eşyası, yatağının hemen yanında oturan kocaman kulaklı, sevimli yüzlü Labubu oyuncağıymış.
Bu Labubu, sıradan bir oyuncak değilmiş. Aysun uykuya daldığında Labubu’nun gözleri hafifçe parlıyor, kulakları kıpırdıyor ve yumuşak bir sesle fısıldıyormuş:
— Aysun, hazırsan bu gecenin macerası başlıyor!
Bir gece Aysun yorganına sarılmışken Labubu aniden hareket etmiş. Oyuncağın kulaklarından pastel renkli ışıklar dökülmüş ve oda bir anda masalsı bir bahçeye dönüşmüş. Çiçekler parlıyor, rüzgar misket limonu gibi kokuyormuş.
Aysun şaşkınlıkla sormuş:
— Labubu… Sen gerçekten canlı mısın?
Labubu gülerek cevap vermiş:
— Ben, hayal kurabilen çocukların sırrını duyan bir dostum. Sen beni sevdiğin için uyandım.
Aysun heyecanla elini uzatmış:
— Peki bu gece nereye gidiyoruz?
Labubu minik patisiyle Aysun’un elini tutmuş:
— Yıldız Ormanı‘na. Çünkü oradaki yıldız ağaçlarının ışığı kayboldu. Onları geri parlatacak güç ise sadece sende var!
Aysun gözlerini kapatıp açtığında kendini ışıl ışıl bir ormanda bulmuş. Yıldız ağaçlarının tepesindeki ışıklar sönük, gökyüzü ise pusluymuş.
Labubu yavaşça eğilip fısıldamış:
— Bu ışığı geri getirmek için kalbinden geçen en sevdiğin duyguyu ağaçlara söyle.
Aysun kısa bir an düşünmüş, sonra gülümseyip fısıldamış:
— Sevgi.
Birden ağaçların tepesinde saklanan ışıklar Aysun’un sesiyle birlikte parlamaya başlamış. Tüm orman renkli ve sıcak bir ışıkla aydınlanmış. Rüzgar bile daha yumuşak esmiyormuş.
Labubu gururla bakmış:
— Gördün mü Aysun? İçindeki sevgi, en karanlık yerleri bile aydınlatır.
Aysun gülerek cevap vermiş:
— Sen olmasan bunu yapamazdım, Labubu.
Labubu başını sallamış:
— Asıl sihir sende. Ben sadece yolu gösteririm.
Bir anda oda eski haline dönmüş. Aysun yine yatağında, Labubu ise başucunda sessizce oturuyormuş; ama kulaklarının ucunda hâlâ minik bir ışık parlıyormuş.
Aysun, Labubu’ya bakıp fısıldamış:
— Yarın gece yine macera var mı?
Labubu cevap vermemiş, yalnızca kulağının ucu hafifçe parlamış. Aysun hemen anlamış:
Labubu masalı daha bitmemişti; her gece yeni bir masal, yeni bir sevgi ışığı demekti.