Küçük bir ormanın kıyısında, hayal gücü geniş Elif yaşardı. Bir sabah penceresine, normal kelebeklere hiç benzemeyen, mavi ışıklar saçan bir kelebek kondu.
“Ben Mavi Rüya Kelebeğiyim” dedi incecik bir ses. “Ormanın kalbindeki Işık Çiçeği sönüyor. O sönerse, kelebeklerin rüyaları da yok olacak. Yardım eder misin?”
Elif küçük çantasına su, bir mendil ve çizim defterini koydu. “Denerim,” dedi ve kelebekle yola çıktı.
Rüyaları Kovalayan Kuşlar
Patika derinleştikçe Karanlık Rüya Kuşları belirip homurdandı. Elif’in kalbi hızlı attı; fakat nefesini sayıp duygularını sakinleştirdikçe kuşların gölgeleri inceldi, geri çekildi.
Işık Nehri’nin Üstünden
Karşılarına cam gibi bir Işık Nehri çıktı. “Batmam” diye fısıldadı Elif. Kendine inanarak attığı her adımda suyun üstünde küçük ışık taşları belirdi ve ikisi karşı kıyıya geçti.
Yeraltındaki Cam Kubbe
Yaprakların altında gizli bir kapı buldular. Aşağıda, cam bir kubbenin ortasında Işık Çiçeği solgun duruyordu. “Eller dokunamaz” dedi kelebek. “Onu yalnızca temiz bir kalbin sevgisi uyandırır.”
Elif çiçeğin yanına çöktü. İçtenlikle konuştu: “Biz rüyaları paylaşmayı seviyoruz. Lütfen ışığını geri al; birlikte korkuyu aydınlatalım.” Bir damla gözyaşı taç yapraklara düştü.
Birden kubbe maviye kesildi; çiçek açıp etrafı yumuşak ışıkla doldurdu. Mavi kelebek güçlendi, kanatlarında yıldız tozları parladı.
Veda ve Sır
“Teşekkür ederim” dedi kelebek. “Kalbin karardığında beni hatırla; ışığım hep seninle.”
Eve dönen Elif kendini artık sıradan değil, bir mucizenin parçası hissetti. O günden sonra, biri üzgün olduğunda defterindeki mavi kalemle küçük bir yıldız çizip yanına oturdu: “Birlikte aydınlatırız.”
Masalın fısıldadığı sır: Bazen mucizeler bir kelebeğin kanadına saklanır; insan kalbi, karanlığın içinden bile ışık çıkarır.