Meraklı Tilki ormanda her şeyin nedenini sorar. Kısa, modern ve konuşmalı bir masal.
Bir varmış bir yokmuş… Çam kokulu, dere sesli bir ormanda Meraklı Tilki yaşarmış. Her gün yeni bir şey görür, aklına aynı soru düşermiş:
“Neden?”
Bir sabah güneş yaprakların arasından göz kırparken tilki zıplaya zıplaya yürümüş. Derken yerde parlayan küçük bir taş görmüş.
— Bu taş neden parlıyor? diye sormuş.
Tam o sırada bir kaplumbağa ağır ağır yaklaşmış.
— Belki de güneşin gülüşü üstüne düşmüştür, demiş.
Tilki başını eğmiş.
— Peki güneş niye gülüyor?
Kaplumbağa gülümsemiş:
— Sen sordukça orman uyanıyor da ondan.
Tilki biraz ileride, rüzgârla sallanan dalları dinlemiş. Dallar sanki fısıldaşıyormuş gibiymiş.
— Ağaçlar ne diyor? diye sormuş.
Bir baykuş “huu” diye seslenmiş:
— “Az konuş, çok dinle.”
Tilki hemen susmuş. Dereyi dinlemiş, yaprağın düşüşünü dinlemiş, karıncanın adımını dinlemiş… O an fark etmiş ki cevaplar bazen kelimelerde değil, sessizlikte saklıymış.
Tilki ormana dönünce herkes ona bakmış.
— Bugün ne öğrendin? diye sormuşlar.
Tilki gözlerini parlatmış:
— Merak, doğru soruyla başlar… ama gerçek cevap, bazen dinleyince gelir!
Ve o günden sonra ormanda soru soran çoğalmış, dinleyen de… Orman daha neşeli, daha bilge olmuş.
Gökten üç elma düşmüş: biri bu masalı okuyanın, biri merak etmeyi sevenin, biri de güzel sözle kalp kırmayanın başına.