Bir varmış bir yokmuş… Antarktika’da, dev buz kütlelerinin mavi gölge yaptığı bir gün varmış.
Minik penguen Pufi annesiyle yürüyormuş. Rüzgâr “huuu” diye esiyor, buzlar “çıtır” diye konuşur gibi ses çıkarıyormuş.
— Pufi: “Anneee! Şu buz kütlesi kaydırak gibi. Bir kere kayacağım!”
— Anne: “Kayarsın ama kural var: Önce bak, sonra kay. Ben buradayım.”
Pufi karnının üstüne yatmış, kanatlarını açmış.
— Pufi: “Hazır mısın? Uçan penguen geliyor!”
— Anne: “Uçan değil… kayan penguen. Hadi, yavaş.”
Pufi “vuuup!” diye kaymış… ama buzun kenarında ince bir çatlak varmış. Pufi bir anda “hooop!” diye kayıp aşağı sarkmış.
— Pufi: “Oooops… Anne! Ben… asıldım!”
— Anne: “Panik yok. Gözler bende. Kanadın buzda mı?”
— Pufi: “Evet… ama kayıyor!”
Annesi hemen yana doğru yaklaşmış, acele etmemiş. Buzun sağlam yerinden yürümüş.
— Anne: “Dinle Pufi: Ben ‘üç’ deyince tek hamle yapacaksın. Zıplamak yok.”
— Pufi: “Tamam… ama kalbim pıt pıt!”
— Anne: “Kalbin çalışıyor diye sevineceğiz. Şimdi: bir…”
— Pufi: “Bir!”
— Anne: “İki…”
— Pufi: “İki!”
— Anne: “Üç… karnını buza yapıştır, kanatlarınla çek!”
Pufi “hup!” diye karnını buza bastırmış, kanatlarıyla kendini çekmiş. Annesi de sırtından nazikçe itmiş.
Pufi yukarı çıkmış, karın üstüne “pof!” diye oturmuş.
— Pufi: “Kurtuldum! Ben aslında… süper kayıcıyım.”
— Anne: “Süper kayıcı olabilirsin. Ama en süperi: doğru yerde durmayı bilmek.”
Pufi gözlerini kısmış, çatlağa bakmış.
— Pufi: “Demek kaydırak seçerken… önce bakacağız.”
— Anne: “Aynen. Antarktika’da buz bile ‘dikkat’ der.”
Pufi annesinin kanadına yanaşmış.
— Pufi: “Anne… bir daha kayabilir miyim?”
— Anne: “Kayarsın. Bu kez ben de yanında kayarım.”
— Pufi: “Yaşaaa! Çift penguen kayması!”
Gökten üç elma düşmüş: biri dikkatle kayana, biri sakin kalan anneye, biri de minik cesareti büyütenlere…
Bu masal sadece MasalOkuTR sitesinde bulunuyor. Masalın resimli penguen masalı kitabı yayına çıkacaktır.
