Bir varmış bir yokmuş…
Yeni yıl gecesine çok az kalmış.
Gökyüzü sessizmiş. Yıldızlar bile usul usul yanıyormuş. Sanki hepsi çocukları uykuya çağırıyormuş.
Uzaklarda, karların hiç erimediği bir yerde Noel Baba küçük kulübesinde oturuyormuş. Sobası yanıyor, odası sıcacıkmış.
Noel Baba kalın defterini açmış. Bu defter oyuncak defteri değilmiş. Bu defterin adı Yeni Yıl Dilekleri’ymiş.
Noel Baba gülümsemiş.
— Noel Baba: “Bu gece çocuklara sessiz bir sürpriz bırakacağım.”
Yanına minik elf Mırmır gelmiş. Mırmır uykuluymuş, gözleri kapanıyormuş.
— Mırmır: “Sürpriz yüksek sesli mi olacak?”
Noel Baba başını yavaşça sallamış.
— Noel Baba: “Hayır… Bu sürpriz fısıltı gibi olacak.”
O gece kızağı gökyüzüne yükselmiş. Ren geyikleri çok yavaş uçmuş. Çanlar neredeyse hiç ses çıkarmamış.
İlk evin penceresinde loş bir gece lambası yanıyormuş.
İçeride küçük bir çocuk uyuyormuş. Yorganına sarılmış. Nefesi düzenliymiş.
Noel Baba bacadan sessizce inmiş.
Çocuğun yastığının yanına minicik bir umut ışığı bırakmış.
— Noel Baba: “Bu ışık, yeni yılda kalbini yumuşatsın.”
Sonra başka bir eve gitmiş.
Bu evde bir çocuk mışıl mışıl uyuyormuş ama kaşları biraz çatıkmış. Sanki rüyasında yorulmuş.
Noel Baba yorganını düzeltmiş.
Yatağın kenarına görünmeyen bir huzur bırakmış.
Çocuğun yüzü rahatlamış.
Noel Baba ev ev dolaşmış.
Kimine cesaret bırakmış.
Kimine mutluluk.
Kimine de sadece güzel bir uyku.
Hiçbir çocuk uyanmamış.
Çünkü bu sürpriz sessizmiş.
Gece bitince Noel Baba kulübesine dönmüş.
Defterini kapatmış.
— Noel Baba: “Yeni yıl… çocuklara yumuşak gelsin.”
Sabah olduğunda çocuklar uyanmış.
Oyuncak gören de olmuş, görmeyen de.
Ama hepsi şunu söylemiş:
“Bu gece çok güzel uyudum.”
Ve işte o zaman anlaşılmış:
En güzel yeni yıl sürprizi, huzurla uyuyabilmekmiş.
Gökten üç elma düşmüş;
biri yeni yıla umutla girenlere,
biri güzel dilekler dileyenlere,
biri de bu masalı dinleyip gözleri kapananlara…