Orman Kralı Aslan masalı, gücün yalnız kükremede değil; korumak, paylaşmak ve kalpleri birleştirmekte saklı olduğunu anlatan sıcak ve eğitici bir hikayedir.
Bir varmış bir yokmuş… Uzak bir ormanın kalbinde, derelerin şarkı söylediği, kuşların göklere ses kattığı, ağaçların göğe uzandığı kocaman bir orman varmış. Bu ormanın adaletiyle tanınan hükümdarı ise Aslan Armon‘muş.
Armon’un altın sarısı yelesi güneş gibi parlıyor, gözlerinden bilgelik akıyormuş. Ormandaki tüm hayvanlar ona saygı duyarmış; çünkü Armon kimseyi korkutarak değil, herkesi koruyarak yönetirmiş.
Bir sabah ormanda garip bir sessizlik varmış. Sincaplar daldan dala atlamayı bırakmış, tilkiler yuvalarında saklanmış, kuşlar bile ötmüyormuş.
Armon endişeyle ormana seslenmiş:
— Hayvanlarım neden bu kadar huzursuz?
Bu sırada minik kirpi Pik telaşla koşup nefes nefese konuşmuş:
— Kralım! Ormanın derinliklerine yeni bir kaplan gelmiş. Çok gürültü yapıyor, herkesi ürkütüyor!
Armon gözlerini kısmış, ama öfke duymamış.
— Kimseye zarar gelmesin. Önce bu kaplanla konuşacağım, demiş.
Armon, ormanın gölgeli tarafına doğru yürümüş. Ağaçların arasında çizgileri ateş gibi parlayan büyük bir kaplan duruyormuş: Kora.
Armon yaklaşmış ve sakince konuşmuş:
— Hoşgeldin yabancı. Ben Aslan Armon. Ormanımda huzursuzluk neden?
Kora sert bir sesle cevap vermiş:
— Ben güçlü bir kaplanım! Ormana geldiğimi herkes bilsin istiyorum!
Armon gülümseyerek:
— Gücün gerçek anlamını öğrenmemişsin. Güç, korkutmakla değil; korumakla anlaşılır.
Bu sözler Kora’yı şaşırtmış. Çünkü kimse ona böyle konuşmamış.
Tam o anda, ormandan bir çığlık yükselmiş:
— İmdaaat! Biri yardım etsin!
Ses, küçük fil Mino‘ya aitmiş. Bataklık yakınında oynarken ayağı çamura saplanmış.
Armon hızla koşmuş. Peşinden, şaşkın ama gururlu kaplan Kora da gitmiş.
Mino gitgide batıyormuş. Armon yelelerinden gücünü kullanarak çekmiş ama çamur çok ağırmış.
Derken sincap Pırpır, tilki Lita ve kirpi Pik de yardıma koşmuş.
Pırpır bağırmış:
— Yük hafiflesin diye dallar getireyim!
Lita çabucak etrafı kolaçan etmiş:
— Buraya sağlam bir odun lazım, bekleyin!
Pik çamurun kenarını pençeleriyle kazmış:
— Yeri genişletiyorum, daha rahat çekersiniz!
Sonunda Kora kükremiş:
— Hepiniz bir olun! Armon, birlikte çekeceğiz!
Aslan, kaplan ve küçük hayvanlar hep birlikte güçlerini birleştirince Mino bataklıktan kurtulmuş.
Mino gözyaşlarını silmiş:
— Hepinize teşekkür ederim. Siz olmasaydınız çıkamazdım.
Ormandaki hayvanlar bu sahneyi görünce Kora’nın sandıkları gibi kötü biri olmadığını anlamış.
Armon kaplana dönmüş:
— İşte gerçek güç budur, Kora. Güçlü olmak yalnız başına durmak değil, kalpleri birleştirebilmektir.
Kora başını eğmiş:
— Hep yalnızdım… Ama bugün anladım ki birlikte olmak beni daha güçlü hissettirdi. Eğer izin verirsen bu ormanda kalmak isterim.
Armon gülümsemiş:
— Orman kralı olmak isteyen çok olur ama kalpleri koruyan herkes bu ormanın değeridir. Elbette kalabilirsin.
O günden sonra ormanda şu söz yayılmış:
“Gerçek kral, en yüksek sesle kükreyen değil; zor anlarda yanında duran olandır.”
Sincap Pırpır, tilki Lita, kirpi Pik, kaplan Kora ve Aslan Armon, ormanın huzurunu birlikte korumuşlar.
Gökten üç altın yaprak süzülmüş:
Biri cesur yüreklere,
Biri adaletli liderlere,
Biri de dostluğun kıymetini bilenlere…
Masal burada bitmiş ama ormanın huzuru hiç bitmemiş.