Sevimli dinozor masalı arayan çocuklar için, dostluğu, cesareti ve kalbin dış görünüşten daha değerli olduğunu anlatan yepyeni, tamamen özgün bir hikâye…
Bir varmış bir yokmuş… Zamanın henüz takvim tutmadığı çağlarda, yemyeşil dağlarla çevrili Dino Ormanı adında büyülü bir yer varmış. Bu ormanda, kalbi pamuk kadar yumuşak olan Devino adında kocaman bir dinozor yaşarmış.
Devino anne ve babasıyla mutlu bir hayat sürermiş ama bir derdi varmış: Hiç arkadaşı yokmuş.
Orman hayvanları onun kocaman gövdesini görünce korkup kaçarmış. Oysa Devino bir kelebeğe bile zarar veremezmiş. Ne kadar gülümserse gülümsesin, hayvanlar ondan uzak durdukça küçük dinozorun kalbi göl gibi kararmaya başlamış.
Bir akşam annesi ona sarılıp fısıldamış:
“Bazen dostluk, beklemediğin bir anda kapını çalar. Sen yeter ki iyi kalpli ol.”
Ertesi sabah Devino çiçeklerle dolu bir patikada yürürken hafif bir çığlık duymuş.
“İmdaaat… Lütfen biri yardım etsin!”
Sese doğru koşunca minik, titrek bir yaratık görmüş: Cino adında tüylü bir sincap yavrusu.
Cino’nun kuyruğu, çürümüş bir ağaç kovuğuna sıkışmış. Ne kadar çekse de çıkmıyormuş.
Devino nazikçe eğilip kuyruğu sıkıştıran kovuğu parçalamış. Cino özgürlüğüne kavuşmuş ama korkudan titriyormuş.
— Devino: “Korkma küçük dost… Sana zarar vermem.”
Tam o sırada ormanın bir köşesinden sinsice bir kahkaha duyulmuş.
Bu ses, ormanın hilebazı Zıppa Gelincik’e aitmiş. Gözünü kısarak bağırmış:
“Gelin bakın! Dev gibi dinozor yavru sincabı yakalamış! Hepinizi sırayla yiyecek!”
Hayvanlar panikle toplanmış. Karga, tavşan, kirpi, hepsi Devino’ya şüpheyle bakmış.
— Kirpi: “Cino’yu bırak hemen!”
— Tavşan: “Onu tuzağa düşürmüş!”
Devino ne dese inanmamışlar. Cino korkudan bir şey söyleyememiş. Böylece Devino bir kez daha yalnız kalmış.
Günler geçmiş. Bir sabah Devino uzaklardan yankılanan bir kargaşaya uyanmış. Ormanın derinlerinden çığlıklar yükseliyormuş.
“Yardım edin! Biri bizi kurtarsın!”
Devino hızla sesin kaynağına gitmiş ve korkunç bir manzara görmüş: Kurnaz Zıppa, minik Geylo Ceylan’ı dev bir kaya kovuğuna sıkıştırmış!
— Zıppa: “Bu ceylanı kimse bulamayacak! Sonunda ormanı ben yöneteceğim!”
Devino’nun içindeki tüm korkular bir anda silinmiş.
— Devino: “Onu bırak Zıppa!”
Kocaman bedeniyle bir sarmaşığı kökünden koparmış, Zıppa’nın üstüne atlayıp onu sarmaşıkla bağlamış. Geylo hızla kaçmış.
Geylo koşarak ormandaki büyük ağacın yanına gitmiş. Hayvanlar etrafta toplanmış. Nefes nefese kalmış ceylan bağırmış:
“Devino beni kurtardı! Beni tuzağa düşüren Zıppa’ydı!”
Hayvanlar Zıppa’nın bağlanmış hâlini görünce her şeyi anlamış.
— Kirpi: “Demek tüm bu kötülükleri yapan oymuş…”
— Tavşan: “Devino… biz senden özür dileriz.”
Hayvanlar Devino’nun etrafında halka olmuş, onu alkışlamışlar.
Devino utangaç bir şekilde gülümsemiş:
— Devino: “Ben sadece doğru olanı yaptım.”
Artık ormandaki tüm hayvanlar Devino’nun ne kadar iyi kalpli olduğunu görmüş ve onu sevmiş. Cino, Geylo ve diğerleri onun en yakın arkadaşları olmuş.
Zıppa ise ormandan uzaklaştırılmış ve bir daha kimseye kötülük yapamamış.
O günden sonra Dino Ormanı’nda şöyle bir söz söylermiş:
“Gerçek dostluk, kalbin büyüklüğüyle ölçülür.”
Ve Devino artık hiç yalnız kalmamış; ormanın en sevilen kahramanı olmuş.
Gökten üç elma düşmüş;
biri iyilik edenlere,
biri cesaret gösterenlere,
biri de bu sevimli dinozor masalını dinleyen tüm çocuklara.