Bir varmış bir yokmuş, küçük bir köyde annesiyle yaşayan meraklı bir çocuk varmış, adı Deniz’miş.
Deniz akşamları sobanın üstündeki eski kazanı izler, buharını görünce “Keşke herkese yetecek kadar yemek olsa” diye iç çeker miş.
Bir gün annesi, “Bugün tencerede az yemek var, idareli yiyelim” deyince Deniz üzgünce dışarı çıkmış ve kulübede tozlu bir bakır kazan bulmuş.
Kazan birden parlayıp fısıldamış: “Ben sihirli kazanım, içinde pişen yemeği çoğaltırım ama sadece paylaşmak isteyenlere yardım ederim.”
Deniz sevinçle koşup annesini çağırmış, “Anne, gel lütfen, bu kazan bize yardım edebilir” demiş.
Annesi kazana biraz çorba koyup tahta kaşığı çevirirken, “Bu yemek komşularla paylaşılacak” diye yüksek sesle söylemiş.
O anda kazan pıt pıt kaynamaya başlamış, çorba kabardıkça kabarmış ve kokusu bütün sokağa yayılmış.
Komşular tabaklarıyla gelmiş, her kase doldurulduğunda kazan yeniden dolmuş, herkes doymuş ve çocuklar gülerek, “İyi ki paylaşmışız” demiş.
Deniz o gece annesine sarılıp, “Meğer gerçek sihir, birlikte sofraya oturmakmış” diye fısıldamış.
Masal burada bitmiş; gökten üç elma düşmüş: Biri paylaşmayı sevenlere, biri kalbi kocaman çocuklara, biri de bu masalı dinleyip uykuya dalanlara.