Bikini Bottom’da serin bir sabah… Havadaki garip huzursuzluk Sünger Bob’un içini tırmalıyordu. Krusty Krab’a yürürken Patrik koşarak geldi: “Mercan Vadisi rengi kaybediyor!” Squidward isteksiz de olsa peşlerine takıldı; Bay Yengeç ise “Belki bir define çıkar” diye homurdandı.
Vadide mercanlar solgun, sanki uykudaydı. Sünger Bob elini uzatınca derinden cılız bir fısıltı duydu: “Işığı geri getir…” İzleri sürüp deniz tabanındaki yarıktan geçtiler; nefes alıp verir gibi kararan bir mağaraya indiler. Ortada, gölge saçan siyahımsı bir kristal mercanların rengini içine çekiyordu.
“Onları yalnız bırakmam,” dedi Sünger Bob. Patrik omzuna dokundu: “Beraberiz.” Squidward burun kıvırdı ama geri dönmedi. Bay Yengeç, “Hazine yoksa da gurur var!” diye kükredi. Karanlık dalgalar geri itmeye çalışırken Sünger Bob gözlerini kapadı; arkadaşlarına ve denize duyduğu sevgiyi düşündü. Göğsünden yükselen sıcak bir ışık kristale çarptı.
Çat! Taş yarıldı, gölge dağıldı, mağara gün ışığı gibi parladı. Yarıktan çıktıklarında turuncu, pembe, mavi mercanlar tek tek ışıldıyor; su, taze bir nefes gibi canlanıyordu. Patrik sevinçten gözyaşı döktü.
“Bunu birlikte başardık.” dedi Sünger Bob. Squidward dudak kenarında belli belirsiz bir tebessüm sakladı. Bay Yengeç omuz silkerek ekledi: “Demek ki bazen en büyük hazine, şehrin kendi rengidir.” O günden sonra Bikini Bottom, dostluğun ve cesaretin rengini hiç unutmadı.
O akşam Krusty Krab’da herkes sakinleşince, masanın etrafında toplandılar. Izgaradan yükselen kokular mercanların taze rengiyle yarışırken, denizin üzerinde küçük hava kabarcıkları dans ediyordu.
– “Patrik, Mercan Vadisi’ne bakınca içim yine kıpır kıpır oluyor” dedi Sünger Bob, camdan dışarıyı izlerken.
– “Ben hala kristalin parçalara ayrıldığını gördüğüm anı düşünüyorum,” diye cevapladı Patrik. “Korktum ama… sen yanımdaydın Sünger Bob.”
– “Abartmayın” diye homurdandı Squidward. “Ben olmasam o mağaradaki sessizlik bu kadar etkileyici olmazdı.”
– “Sessizlik mi?” diye güldü Sünger Bob. “Senin klarnet egzersizlerin mağarayı bile kaçırırdı Squidward!”
– “Öhöm, önemli bir detay atlıyorsunuz evlatlar” diyerek araya girdi Bay Yengeç. “O kristalin yanında tek bir sandık bile yoktu. Bir hazine macerası için epey fakirdi ama… şehrin rengi geri geldiyse, müşteri geri gelir demektir!”
– “Demek en sevdiğin renk hala para yeşili, Bay Yengeç,” dedi Squidward, kaşlarını kaldırarak.
– “Benim en sevdiğim renk artık “Mercan pembesi” diye fısıldadı Patrik. “Çünkü o rengi kaybetmekten çok korktum.”
– “Benimki de Arkadaş sarısı olsun” dedi Sünger Bob, gülerek. “Ne olursa olsun, yanımda siz varsınız.”
Dalganın ritmi dışarıda yumuşak bir ninni gibi sürerken, Krusty Krab’ın içi kahkaha sesleriyle doldu. Mercan Vadisi uzakta ışıldıyor, her renk ayrı bir “teşekkür ederim” gibi parlıyordu. O günden sonra ne zaman Bikini Bottom’un üzerini hafif bir gölge kaplasa, Sünger Bob ve arkadaşları göz göze gelir; kimse tek başına karanlıkla yüzleşmek zorunda kalmazdı.