Uçsuz bucaksız tarlaların uzandığı, sabahları kuş sesleriyle uyanan bir köy vardı. Bu köyde, ahşap bir ahırın içinde yaşayan küçük mavi bir traktör bulunurdu. Herkes ona Maviş derdi.
Maviş çiftlikteki en yeni ya da en güçlü traktör değildi ama çalışmayı çok severdi. Her sabah güneş doğmadan önce uyanır, motorunu usulca çalıştırırdı.
— “Günaydın tarlalar” derdi neşeyle. — “Bugün de elimden geleni yapacağım.”
Tarlaya çıkmadan önce toprağın kokusunu içine çekerdi. Onun için çalışmak sadece bir görev değil, mutluluktu.
Çiftlikte başka traktörler de vardı. Kırmızı olan çok hızlıydı, sarı olan çok güçlüydü, yeşil olan ise yılların tecrübesine sahipti. Genelde en zor işler onlara verilirdi.
Bazen kendi aralarında konuşurlardı:
— “Bu işi ben yaparım” derdi kırmızı traktör. — “Benim motorum daha güçlü,” diye eklerdi sarı traktör.
Maviş ise uzaktan dinlerdi. Üzülse de sesini çıkarmazdı.
— “Herkesin bir görevi var” diye düşünürdü. — “Benimki de sabırla çalışmak.”
Bir gün köyde hava aniden değişti. Gökyüzü kapandı, rüzgâr şiddetlendi ve yağmur başladı. Toprak kısa sürede çamura dönüştü. O gün hasat yapılması gerekiyordu.
Çiftçi yüksek sesle seslendi:
— “Herkes tarlaya! Buğdayları kurtarmamız lazım!”
Büyük traktörler hemen yola çıktı. Ama çamur çok yoğundu. Tekerlekler dönüyor, fakat ilerlemek zorlaşıyordu.
— “Durun!” diye bağırdı kırmızı traktör. — “Batıyorum!”
Sarı traktör kaydı.
— “Ben de ilerleyemiyorum!”
Yeşil traktörün motoru ısındı.
— “Biraz dinlenmem gerek” dedi.
Herkes durdu. Sessizlik çöktü.
Maviş uzaktan onları izliyordu. Kalbi hızlı hızlı atmaya başladı.
— “Belki… belki ben yardım edebilirim” dedi kendi kendine.
Yavaşça ileri çıktı.
Kırmızı traktör şaşkınlıkla baktı:
— “Sen mi?” — “Bu çamurda ilerleyemezsin.”
Maviş derin bir nefes aldı.
— “Denemeden bilemeyiz” dedi kararlı bir sesle.
Motorunu sabit bir sesle çalıştırdı. Küçük tekerleklerini dikkatlice yönlendirdi. Yavaş ama emin adımlarla çamurun içine girdi.
İlk yükü çektiğinde herkes şaşkınlıkla izliyordu.
— “Bakın, ilerliyor!” diye seslendi biri.
Maviş durmadı. İkinci yükü aldı, sonra üçüncüyü. Yorulsa da pes etmedi.
— “Biraz daha” diyordu. — “Bu işi başaracağız.”
Bir süre sonra tarladaki işler yoluna girdi. Büyük traktörler yeniden harekete geçti ama bu kez Maviş’le birlikte çalışıyorlardı.
Akşam olduğunda hasat tamamlanmıştı. Çiftçi Maviş’in yanına geldi, elini kaportasına koydu.
— “Bugün sen olmasaydın bu işi bitiremezdik” dedi. — “Aferin sana Maviş.”
Kırmızı traktör başını eğdi.
— “Seni hafife aldık” dedi.
Sarı traktör gülümsedi.
— “İyi ki varsın” diye ekledi.
Maviş’in farları mutluluktan parladı. Hayatında ilk kez bu kadar değerli hissetmişti.
O günden sonra çiftlikte herkes değişti. Artık işler birlikte yapılıyor, kimse kimseyi küçümsemiyordu.
Akşamları ahırda dinlenirken Maviş gülümserdi.
— “Küçük olmak kötü değil” diye düşünürdü. — “Önemli olan vazgeçmemek.”
Yazar Gamze tarafından yazılan bu masalda gerçek güç büyüklükte değil, azimde ve çalışkanlıktadır anlatılır. Sabırla çalışan herkes mutlaka fark edilir.